İnsan kumaşı yırtılınca,

rüzgar almasın, hatta

bir parçası kopup gitmesin diye; bir çırpıda dikiverir kendini,

kendi kendini yamar.

Onarmasa kendini,

bulamaz o iç huzurunu.

Kendi dengesini bulmuş

her insan, en az bir kere dikmiştir kendi kumaşını,

kendi yırtığını,

Deliklere, yırtıklara

güvenmek lazım.

Her dikiş yeniden

patlamaz, bunu bilmek lazım.